نامه دختر افغان به مردم ایران/ ببخشید اگر در کوچه ها و خیابان هایتان راه رفتم و قدم زدم

Published July 16, 2012 by free shabnamm adadzadeh

دوشنبه ۲۶ تیر ۱۳۹۱

402895 202717509857314 1009643238 n نامه دختر افغان به مردم ایران/ ببخشید اگر در کوچه ها و خیابان هایتان راه رفتم و قدم زدم

مردمسالاری در سرمقاله خود با عنوان ‘برای افغانی های هم زبان’ نوشت:

* «ساره گل» دختری افغان است که نامه ای سرگشاده نوشته و به دفتر روزنامه فرستاده است. عنوانش، بازگو کننده محتوایش بود:«اگر بارگران بودیم، رفتیم»؛ اما تلخ…
*او نوشته بود:«ایرانی عزیز مرا ببخش اگر با مهاجرت اجباری، از دست جنگ، از دست بنیادگراهای مذهبی(طالبان زن خفه کن)،پا به خاکت گذاشتم. مرا ببخش اگر از نانت استفاده کردم، نانی که حق بچه هایت بود. مرا ببخش برای تمام آب و برق و گازی که- هرچند با پرداخت پول- استفاده کردم. مرا ببخش اگر از صفحات وبت برای درددل شخصی استفاده کردم.
*مرا ببخش اگر در کوچه ها و خیابان هایت راه رفتم و قدم زدم. مرا ببخش اگر پدر و برادر کارگرم روی ساختمان هایت و زمین کشاورزی ات کار کردند و یک فرصت شغلی را شاید از پدر و برادرت گرفتند. مرا برای همه چیز ببخش. می دانم با همه پوزش خواهی، باز بدهکارم، بقیه بدهکاریهایم را ببخش.
*ایرانی عزیز، ازت ممنونم که به من جا و پناه دادی تا به این سن برسم. سپاسگزارم که گذاشتی از هوای اکسیژن پاک خاکت، نفس بکشم. تشکر که گذاشتی چند سالی بر نیمکت های کلاس درست بنشینم و از گچ و تخته ات استفاده کنم. البته من در مدرسه خودگردان افغانی درس می خواندم، ممنونم که اجازه دادی چند سالی در مدرسه خاک تو و پیش معلم های ایرانی نیز درس بخوانم.معلم ایرانی از تو هم ممنونم که به من خواندن و نوشتن یاد دادی.
*شاید برای همین از این که گاهی مرا به گناه فقط افغانی بودن، تحقیر کرده ای، بخشیدمت…»ساره گل در ادامه نامه اش از ایرانی هایی نوشته که به افغانی ها توهین می کنند که من نه تنها از نوشتن دوباره آن احساس شرم می کنم، بلکه از خواندن آن هم شرمنده شدم. بعد هم نوشته:«بد و خوب در هر قومی هست. همه افغانی ها تجاوزگر و جنایتکار نیستند. خائن، و]… [ نیستند. مثلا برادر و پدر من برای بزرگ کردن من در خاک خوب شما، یک عمر و روزی ۱۰تا۱۲ ساعت کار توانفرسا و کارگری کردند و دست از پا خطا نکردند. به هرحال اگر بارگران بودیم، رفتیم. قبلا نمی توانستم، چون بچه بودم ولی اینک که بزرگ شده ام می توانم به کشورم برگردم تا دیگر بهم نگویند: افغانی]…[ و ]… [ و در جواب من به جای دو کلمه حرف دوستی که هزینه ای ندارد… ناسزا بنویسند.»
*وقتی نامه ساره گل را خواندم، از این که برخی از ما ایرانیان اینگونه به مردم افغانستان نگاه می کنیم شرمسار شدم. تاسف آور است که وضع – حال به هر دلیلی – به جایی رسیده که با مردمانی که همکیش و هم دین و هم زبان ما هستند، آداب و رسوم مشترکی با ما دارند و در حوزه تمدن ایرانی قرار دارند طوری رفتار می کنیم که هنگام بازگشت از ایران، خاطره ای که برایشان مانده، خاطره شیرینی نیست. بهترین آنها همین دختر افغان است که تمام گلایه هایی را که در دلش داشته با مصرع مودبانه ای از یک شعر بازگو می کند: «اگر بار گران بودیم رفتیم».
*همین دسته از ایرانیان وقتی به خارج از کشور خودمان بروند، اگر ببینند همان رفتاری که خودشان با افغانی ها در ایران دارند بر سر خودشان می آید، چه احساسی پیدا می کنند؟ در این نکته تردیدی نیست که حضور افغان ها در ایران، بخشی از فرصت های شغلی را که می توانست در اختیار ایرانیان باشد به آنها اختصاص داده است.اما به اعتقاد من انتقادهایی که با تمسک به این موضوع در مورد حضور افغان ها در ایران صورت می گیرد اغلب قابل توجیه نیست. چرا که اولا افغانی ها در ایران اغلب در مشاغلی حضور دارند که خیلی از ایرانی ها آن را نمی پذیرند و ثانیا مگر یادمان رفته که آقای احمدی نژاد گفته بود در ایران برای ۱۲۰ میلیون جمعیت هم ظرفیت داریم؟ پس وجود یک میلیون- یا کمی بیشتر- افغانی در ایران، چقدر می تواند جا را برای ایرانیان تنگ کند؟

نامه دختر افغان به مردم ایران/ ببخشید اگر در کوچه ها و خیابان هایتان راه رفتم و قدم زدم Source: Sepidedam.Org

http://j.mp/Please-Support-Me-by-Click-HERE http://j.gs/rEY

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: