آرمان رضاخانی

Published June 1, 2012 by free shabnamm adadzadeh

آرمان رضاخانی درباره سلول های انفرادی دو الف سپاه می گوید: «وقتی شما وارد سلول انفرادی می شوی خیلی سوال ها هست که جلوی نظرت می آید. من اینجا برای چه آمده ام؟ چقدر قرار است اینجا بمانم؟ سرنوشتم چه خواهد شد؟ تا کی اینجا خواهم  ماند؟  اولین جواب هایت را از دست نوشته هایی درک می کنی که زندانیان قبل از تو روی در و دیوار سلول نوشته اند. می خوانی یک هفته، ده روز، یک ماه … شب می شود ولی آن شب، شب همیشگی نیست. چون انتظار داری که شب تاریک باشد. ولی یک چراغ ۲۴ ساعته بالای سر تو روشن است و تو نمی توانی بخوابی. برای همین هم مجبور می شوی که از سه پتویی که داری یکی را روی خودت بیاندازی تا جلوی نور لامپ را بگیری.»

آرمان رضاخانی تاکید دارد: «وقتی به همه اینها فائق می شوی و سعی می کنی بخوابی تازه سر و صدایی از بالا به گوش می رسد. صدای ناله و فریاد کسانی را می شنوی و صدای ضربه هایی که سلولت را به طور کامل می لرزاند و این صداها نمی گذارند بخوابی.»

مهمترین ویژگی سلول های  انفرادی دو الف سپاه، همانند ۵۹ عشرت آباد نداشتن دستشویی در داخل سلول است.

از آن سوی سلول دو الف سپاه، صدای ضجه و به در کوفتن یک زندانی را می شنوی که فریاد می زند و از زندان بان، با التماس می خواهد او را به دستشویی ببرند. اما زندانبان هیچ توجهی نمی کند. ضجه ها و مشت های محکم زندانی به در سلول تمام بند را ناآرام کرده است. در باز می شود و زندان بان با فحش و ناسزا بر سر زندانی فریاد می زند: خفه شو!

در سلول بسته می شود. زندانی خود را داخل سلول خالی می کند. دقایقی نمی گذرد که  صدای حق حق گریه های بلند او را می شنوی.

آرمان رضاخانی Source: Sepidedam.Org

http://j.mp/Please-Support-Me-by-Click-HERE http://j.gs/rEY

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: