طرح‌واره‌ای برای گذار به دموکراسی، محمد ملکی

Published May 21, 2012 by free shabnamm adadzadeh

a328s600x600 300x192 طرح‌واره‌ای برای گذار به دموکراسی، محمد ملکی

 

پیشنهاد می‌کنم که همگان به‌گونه‌ای شفاف مسیرشان را مشخص کنند و کسانی که راه نجات ملت را در تغییر ساختاری حاکمیت می‌دانند و به درانداختن طرحی نو باورمندند، صرف‌نظر از آرمان‌های حزبی، گروهی و سازمانی‌شان و به‌عنوان شهروندان صاحب حقوق، فرصت بیابند تا همراه با دیگر هم‌میهنان، در حرکتی مسالمت‌آمیز خواهان فراهم کردن شرایط انتخاباتی آزاد (همه‌پرسی) شوند که در آن سرنوشت کشورشان، به‌گونه‌ای که اکثریت مردم بخواهند، تعیین شود

بسم الحق

بمناسبت پانزدهمین سالگرد واقعه دوم خرداد ۱۳۷۶
(پیدایی و فرجام اصلاحات درون ساختاری)
هم میهنان گرامی ، ایرانیان آزاده!
این هموطن شما در مرز هشتاد سالگی و پیری و بیماری با شما سخنی دارد و از شما درخواستی. من که ده‌ها سال در دوران شاهی و حکومت شیخ‌ها در دفاع از آزادی و عدالت و برابری تلاش کرده ام، گفته‌ام و نوشته‌ام ، حال احساس می کنم در این روزهای پایانی عمر که کشور عزیزمان در شرایط بسیار نگران کننده‌ای قرارگرفته و از هم پاشیدگی در تمام ارگانها به وضوح دیده می شود و فقر وفساد و بی‌عدالتی بی‌داد می کند باید آنچه به نظرم می رسد و حدود ۱۵ سال است آن را فریاد می کنم یک بار دیگر بگویم و بنویسم، اگرچه می دانم داستان حاکمان این سرزمین داستان فرعون است و ادعای خدایی و سرکشی و رود و نابودی و ایستادگی تا آخرین لحظه، ولی مینویسم تا در تاریخ وطنم بماند، شاید آیندگان عبرت گیرند . آیا حاکمیت ایران آنقدر عقل و شعور دارد یک بار هم که شده به عاقبت راهی که می رود بیاندیشد ؟

من آنچه شرط بلاغ است با تو می گویم
تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال

این نوشته را تقدیم به هموطنانی می کنم که در هر گوشه از ایران و جهان با تشکیل جلسات ، کنفرانس‌ها و نوشته‌ها و بحث‌ها تلاش برای به وجود آوردن یک همبستگی بین ایرانیان معتقد به تغییرات زیربنایی از راه مسالمت جویانه دارند.

هم میهنان !
می خواهم پیش از شما با حاکمیت سخنی داشته باشم، و هشداری؛ اگرچه حکومتگران تا کنون همه ی راه‌های گفتگوی مسالمت آمیز را بسته و بجز رفتار خشونت آمیز با مردم روشی را به کار نگرفته اند ، و همانند همه ی حکومت‌های استبدادی و تمامیت خواه تنها منطق زور و ارعاب و برخورد خشن را با مردم و خواست‌های به حق آنها در پیش گرفته اند .

مایلم پیش از اینکه فریاد دادخواهی مردم تا آنجا بلند شود که به گوش استبدادیان برسد و اعتراف کنند “صدای مردم را شنیده اند”، وقتی که بسیار دیر شده باشد ، برای آخرین بار اعلام کنم که تحمل مردم به پایان رسیده و بیش از این حاضر نیستند شاهد نابودی سرزمین عزیزشان باشند. مردم ما نمی خواهند که ایران بیش از این تبدیل به سرزمینی سوخته شود. این آخرین هشدار به حاکمان کشور بلازده ی ایران است .

اما سخنم با مردم : بیان آنچه در مدت ۳۳ سال پس از تغییر نظام پیشین و برپایی حکومت دینی بر ملت ما گذشته است فرصتی درخور می طلبد ، به هرحال باید از هر فرصت بهره گرفت و درباره اقدام‌های تمامیت خواهانه و عدالت ستیز حاکمیت گفت و نوشت، اما در این یادداشت می خواهم تنها به مروری بر حوادث پس از نمایش انتخاباتی سال ۸۸ داشته باشم و به همین شرح بسنده می کنم.

در خرداد آن سال (۱۳۸۸) بر خلاف نظر کسانی که استدلال می کردند انتخابات در شرایط حاکم بر ایران به جز نمایشی نامنصفانه ، ناسالم و ناآزاد نیست، حاکمیت توانست بخش بزرگی از جوانان و دیگر اقشار جامعه را که می پنداشتند از طریق انتخابات می توان روش و منش حاکمیت را تغییر داد به پای صندوق‌های رأی بکشاند و با مهندسی دقیق فرد دلخواه خودرا از صندوق‌ها بیرون بکشد. این اقدام آنچنان ناشیانه و نخ نما بود که اعتراضات همگان را به همراه داشت. پس از آن آقای خامنه‌ای وارد صحنه شد و انتخابات و شخص منتصب را تائید کرد. این موضع گیری جمعی بزرگ از جوانان و دیگر افراد مردم را به صحنه ی اعتراضات کشاند که با سرکوبی تمام عیار مواجه گردید، تا آنجا که شعار ” رای من کجاست؟” به شعار «مرگ بر دیکتاتور» بدل شد. این اعتراضات که جنبش سبز نام گرفت توانست میلیون‌ها ایرانی را به خیابان‌ها بکشاند و نوعی همبستگی بین کسانی که با کل حاکمیت و قانون اساسی مخالفت می ورزیدند و معتقد به اصلاحات زیربنایی و ساختارشکن بودند و کسانی که شعار اصلاحات و «بازگشت به دوران طلایی امام» را سر می دادند به وجود آورد که نتیجه ی شکل گرفتن این همبستگی نیز وحشت و سراسیمگی حکومتیان بود تا آنجا که با خشن ترین و بی‌رحمانه ترین روش به جان مردم افتادند و ده‌ها کشته و مجروح و صدها زندانی تنها به جرم تظاهرات مسالمت آمیز در مخالفت با تقلب ها، دروغ‌ها و خشونت‌های حاکمیت ، از آن حرکت بزرگ برجا ماند. متاسفانه سرکوبهای خشن و خونین، حبس و حصرها و البته تضادهای آرمانی بعضی از افراد و گروههایی که بلندگوهای جنبش را در دست گرفتند با شمار بزرگی از شرکت کنندگان در اعتراضات که خواهان تغییرات اساسی بودند، موجب به محاق رفتن جنبش و حاضر نشدن عموم مردم در صحنه و قلع و قمع برپا ایستادگان در برابر تمامیت خواهان شد.

هم میهنان!
آیا زمان آن فرا نرسیده است که پس از ۳۳ سال تجربه و تحمل شکست‌های پی در پی در جستجوی عامل یا عوامل این ناکامی‌ها باشیم ؟ آیا تجربه‌های ما ، به ویژه در دوسه سال اخیر راهنمای خوبی برای شناخت بیشتر و بهتر علل شکست هایمان نیست؟ آیا تا تکلیف خودمان را با حاکمیت و قانون اساسی موجود روشن نکنیم و تا هر گروه و حزب و سازمان به اندازه سهم خود در کشیدن بار تعیین سرنوشت کشور سهیم نشود، وضع به همین منوال نخواهد ماند و حتی بدتر نیز نخواهد شد، و شکست و ناکامی ، بازهم ، به شکل‌های مختلف تکرار نخواهد شد؟

خوشبختانه، این روزها، پس از برگزاری انتخابات نمایشی مجلس، خط و خط کشی‌ها تا اندازه‌ای مشخص تر از پیش گردیده، و خط قرمزها روشنتر شده است. این دو خط همان دو خطی هستند که پیش از این به آنها اشاره کردم ، اما اکنون شفافتر از پیش نمایان شده اند .

بدیهی است مردم هر کشور حق دارند، هرگاه که خود بخواهند به استمرار یا دگرگونی نظام و نهادهای حاکم بر کشور خویش رأی دهند. هیچ نظام حکومتی نباید و نمی تواند جز با رأی مردم کشورش برپا بماند و به موجودیت خود استمرار بخشد، و این نکته‌ای است که در سرآغاز نظام کنونی نیز سران آن، به مقتضای شرایط ، بر آن تاکید ورزیدند.

ضمن احترام به عقاید همه ی شهروندان این سرزمین ، پیشنهاد می کنم که همگان به گونه‌ای شفاف مسیرشان را مشخص کنند وکسانی که راه نجات ملت را در تغییر ساختاری حاکمیت می دانند و به درانداختن طرحی نو باورمندند، صرف نظر از آرمان‌های حزبی ، گروهی و سازمانیشان و به عنوان شهروندان صاحب حقوق، فرصت بیابند تا همراه با دیگر هم میهنان، در حرکتی مسالمت آمیز خواهان فراهم کردن شرایط انتخاباتی آزاد (همه پرسی) شوند که در آن سرنوشت کشورشان، به گونه‌ای که اکثریت مردم بخواهند، تعیین شود . این کار را می توان با بهره گیری از همه ی شیوه‌های مبارزه صلح جویانه، از گفتن و نوشتن تا نافرمانی مدنی و دیگر شیوه‌های مبارزه مسالمت آمیز به انجام رساند.

این همبستگی لازم است میان همه ی ایرانیان مقیم داخل و خارج از کشور پدید آید و همگان یک دل و یک زبان برای وادار کردن حاکمیت به پذیرش خواست اکثریت مردم ایران بکوشند . پیشنهاد این است که این حرکت اجتماعی در چند مرحله انجام گیرد:

مرحله ی نخست : کوشش در راه ایجاد همبستگی میان همه ی تشکل‌های سیاسی، اجتماعی، قومی، عقیدتی و فرهنگی، برای رسیدن به خواست مشترک.

مرحله ی دوم : کوشش در راه وادار کردن حاکمیت به تن دادن به خواست هایی که در پی آمده است که شرایطی است برای یک همه پرسی آزاد .

یک – آزادی اندیشه و بیان برای همگان، براساس منشور ملل متحد و اعلامیه ی جهانی حقوق بشر که ایران نیز آنها را امضاء کرده است و پیش از هر کار آزادی کلیه زندانیان سیاسی ـ عقیدتی بدون استثناء.

دو – آزادی همه ی احزاب ، سازمان‌ها و گروههای سیاسی، صرف نظر از آرمان هایی که از آن پیروی می کنند.

سه‌ – آزادی برپایی اجتماعات و راه پیمایی‌های مسالمت آمیز.

چهار- آزادی تشکیل سندیکا‌ها و تشکل‌های صنفی مستقل از دولت.

پنج – آزادی تاسیس و استفاده از رسانه‌های عمومی، اعم از رادیو ، تلویزیون، ماهواره، مطبوعات و … برای همگان بدون مداخله ی دولتی.

مرحله ی سوم : همه پرسی آزادانه برای استمرار یا دگرگونی نوع حکومت زیر نظر سازمانهای مستقل ملی و بین المللی و حقوق بشری، و تشکل‌های سیاسی و صنفی داخلی.

مرحله ی چهارم : درصورتیکه اکثریت مردم رای به نظامی متفاوت با نظام فعلی دهند، انجام انتخابات برای تعیین نمایندگان ملت در مجلس موسسان که وظیفه ی تدوین قانون اساسی جدید را به عهده خواهد داشت.

پیروز باد همبستگی میان مردمی که دل به حال ایران می سوزانند .

دکتر محمد ملکی
خرداد ۱۳۹۱

8c04fafecbbc47e663bd80ebcabc361e 300x345 150x150 طرح‌واره‌ای برای گذار به دموکراسی، محمد ملکی

طرح‌واره‌ای برای گذار به دموکراسی، محمد ملکی Source: Sepidedam.Org

http://j.mp/Please-Support-Me-by-Click-HERE http://j.gs/rEY

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: