شب رفتنی است شعری به نرگس محمدی و فرزندان خردسالش / آزاده دواچی

Published May 9, 2012 by free shabnamm adadzadeh

150745 10150759822535975 127996950974 9680782 1130524494 n  شب رفتنی است شعری به نرگس محمدی و فرزندان خردسالش / آزاده دواچی

مدرسه فمینیستی : به نرگس محمدی ، به کیانا و علی که مادر را انتظار می کشند و به شبهای بی ستاره ی کودکانی که رؤیایشان؛ فردای در آغوش مادر است . به مادرانی از جنس نسرین ها ، نرگس هاو … که در انتظار صبح و آغوش فرزندانشان ، تاریکی شب را از یاد می برند . به رویای کودکانی  ا ز جنس نور، به مادرانی از جنس استقامت و به صبحی که از پس شب های دراز سرانجام سرخواهد رسید، به صلح فراموش شده در حاشیه ی تاریکی و سپیدی هایی که از یاد نخواهند رفت 

az imag 150x150  شب رفتنی است شعری به نرگس محمدی و فرزندان خردسالش / آزاده دواچی

آزاده دواچی، نویسنده و شاعر متولّد ۲۲ بهمن ۱۳۵۸ در مشهد

 

شب رفتنی است 

شب رفتنی است

می دانستی

و پرچم سفیدت را به دست گرفتی

تا میان سیاهی هایشان گم شوی

طوفانی اند

و بادهایشان ،

رهایت نخواهد کرد

شک کرده بودند

به کبودی چشمانت

به پرندگان گم شده در گلویت

شک کرده بودند

به روزهای که از تو پر بود

به سفیدی دستانت

و تو چه خوب می دانستی

که درسونامی سرزمینشان

 تنها نخواهی ماند

شب رفتنی است

و تنها دستان تو را کم دارد

روی کدام دیوار

کلماتت را بنویسند

که از گلویشان بگذرد

رفتنی اند

و روی کبودی هایت کم می آیند

رنگ تو نیستند

و مثل سایه هایی کم نور

در چراغهایت گم می شوند

مردانی هستند

با ماشه هایی ملتهب

که هر روز صدایت را نشانه می روند

و تو نمی دانستی که هر بعد ازظهر

در قنداق تفنگشان

 فالت را می گیرند

تا زن بدلی شان باشی

تا روی دستهایت زخم شوند

و تو زخم شان بودی

و زخم عمیقشان بودی که درد می کرد

و مثل هر روز

و مثل روزهایت

باغچه هایت را لگد می کنند

و ندیدند که چند فرزند

در حنجره ات قد کشیدند

تا مادر سرزمینشان باشی

شب است

و روز مثل همیشه

لابه لای موهایت می پیچد

و دستانشان چه آلوده

در هواخوری کوکانت غرق می شوند

شرم نمی کنند شاید

از درازدستی سرزمینی

که مادرش تو بودی

که خوابت ،خواب نبود

که رویایت

حرامی کوچه هایشان بود

فراموششان نمی کنی و

با صورتی عجیب

و خاطره ای کم رنگ

بر پلهای همیشه بسته شان قدمی می زنی

می دانی شب رفتنی است

و تو چه قدر

در خوابهایشان پریده ای

شب رفتنی است شعری به نرگس محمدی و فرزندان خردسالش / آزاده دواچی Source: Sepidedam.Org

http://j.mp/Please-Support-Me-by-Click-HERE http://j.gs/rEY

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: