.مادران صلح ایران: کارگران فرزندان صلح اند، حرمت‌شان را پاس دارید

Published May 5, 2012 by free shabnamm adadzadeh

شنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۱

کارگران و کشاورزان اساسی ترین ثروت سرمایه تولیدی ملت اند . زیرا عمران و آبادانی کشور، محصول دسترنج این سالکان صلح و سازندگی می باشد. با وجودی که کارگران و کشاورزان بخش اعظم ثروت جامعه را تولید می کنند اما کمترین بهره را از ثروت های تولیدی شان می برند. در واقع  تنها سرمایه و ثروت کارگران جانشان است که به واسطه نا امنی شغلی و نا ایمنی محیط های کار اغلب خیلی زود فرسوده  و مضمحل می شوند. در جوامعی که مردمان  و دولت و کارفرمایان قدر کارگران را می دانند و حرمت و آبروی کارگران را پاس می دارند رشد و توسعه اقتصادی و فرهنگی و سیاسی شتاب بیشتری دارد. متاسفانه در ایران  در حال گذار از وضعیت کهنه به نو؛ فرهنگ  کهن تکریم و پاسداشت حرمت و اعتبار کار و کارگر و محصول ایرانی و  به فراموشی سپرده شده است. دولت  در نقش بزرگ کارفرما و کارفرمایان متوسط و خرد کمتر به فکر آسایش و رفاه و آبروی کارگران هستند از طرفی نگرش تنگ نظرانه برنامه ریزان و مسئولین اقتصادی به مقوله کار و تولید نیز نگرشی مقطعی و سطحی است. به نظر می رسد  آنها عاشقان سینه چاک اقتصاد زود بازده و سطحی هستند. از این رو به کارگران و مصرف کنندگان تنها به چشم ابزار سودرسانی  و تحکیم پایه های قدرت و ثروت شخصی می نگرند.  در عین حال هراز گاهی می شنویم که ما نوکر مردم ایم و دست و بازوی کارگران را می بوسیم .

این روزها که در آستانه فرا رسیدن روز جهانی کارگر هستیم .کارشناسان و متخصصین بسیاری درباره تنگناها و آسیب ها و مسایل و مشکلات کارگران در ایران بحث های علمی و کارشناسی فراوانی کرده اند . ما هم وظیفه خود می دانیم که در هنگامه های سخت سیاسی –اجتماعی اقتصادی کنار فرزندان کارگر خود بمانیم و پشت شان را خالی نکنیم. ما مادریم و نیک می دانیم که متخصص و کارشناس مسایل کلان اقتصادی نیستیم تا بتوانیم به طور علمی و کارشناسانه از رابطه فقر و قدرت اقتصادی سیاسی سخن بگوئیم . ما گیس هایمان را در آسیاب زندگی شرافتمندانه سپید کرده ایم  و به تجربه می دانیم و می فهمیم  و از این رو  می پرسیم  چرا با وجودی که کشوری سرشار ازثروت و  ذخایر زیرزمینی داریم، فرزندان کارگر و کشاورز ما تا این اندازه دچار شدیدترین محنت ها و فقر مالی شده اند؟ فقر و محنتی که به گفته متخصصین در سی سال گذشته بی سابقه بوده است. ما خود را هم سرنوشت با فرزندان کارگر مان می دانیم و به خود حق می دهیم از مسئولین دولتی و سیاستگذاران اقتصادی بپرسیم چرا نا امنی شغلی و فقر و نداری  به صورت همزادان  و همراهان دائمی کارگران ایران در آمده اند ؟چرا کارگری که کار می کند تا از رفاه و اسودگی بهرمند شود باید فقیر باشد؟ چرا درشرایطی که گفته می شود خط فقر یک میلیون و سیصد هزار تومان است کارگران باید با حداقل دستمزد ۳۸۹ هزار تومانی کار و تولید کنند؟ تازه برای دریافت همین چندرغاز حقوق هم باید ماه ها منتظر بمانند و برای گذران زندگی حداقلی روزمره دست پیش این و آن دراز کنند و از ترس اخراج حق اعتراض هم نداشته نباشند؟ ما حق داریم از دولت بپرسیم وقتی می بیند وضعیت و روزگار کارگران ایرانی چنین محنت آلود و آغشته به خون جگر است؛ چرا دولت با صدور مجوز برای واردات بی رویه کالاهای خارجی و با باز گذاشتن دست دلالان ارز و طلا و کالا موجب ورشکستگی هر چه بیشتر واحد های تولیدی و اخراج و بیکاری هزاران کارگر طی یکسال گذشته شده است؟  ظاهرا این اخراج ها کافی نیستند و بنابر پیش بینی کارشناسان روند بیکاری کارگران در سال ۹۱ بیش ازپیش شتاب خواهد گرفت. آیا در چنین شرایطی می توان از کارگر انتظار داشت که تولیدات داخلی را کیفیت و افزایش ببخشد؟ امروزه بر ما مثل روز روشن شده است که  که مداخلات دولت در امر تولید به ضرر کارگران و کار آفرینان و نهایتا موجب اخلال در وضعیت اشتغال و بهروری بهینه از نیروی کار شده است. ما پیش از این به کرات گفته ایم و هشدار داده ایم  اگر خواهان افزایش تولیدات داخلی هستید باید به کار و بازوی کارگران احترام بگذارید و منافع شان را از طریق  تدوین و تصویب قوانین حمایت از کارگر و  ارائه خدمات بیمه های اجتماعی و درمانی تامین کنید. همزمان با این ها  لوازم و بسترهای لازم برای ارتقا دانش و مهارت های کاری و دستیابی به فناوری های جدید را برای کارگران فراهم سازید تا اعتماد و اتکا به نفس شان در عرصه تولید افزایش یابد. خدمت رسانی به کارگران به نفع ملت است زیرا  هر چه به نفع کارگر باشد یقینا به نفع جامعه نیز خواهد بود. متاسفانه کارگران ایرانی علاوه بر تحمل مشکلات و مصائب ناشی از ناپایداری شغلی و نا ایمنی محیط های کاری و دستمزد کم و عدم برخورداری از زندگی متعارف و رفاه نسبی با مصائب و معضلات فرهنگی بی شماری نیز دست به گریبان اند. نگاه و ادبیات فرودستانه نسبت به کارگران  نه تنها اعتماد به نفس کارگران را تخریب می کند بلکه بهره وری انان را به شدت کاهش داده و کارگران را در دور باطل خود کم بینی و  ناکارآمدی و یاس و نا امیدی نسبت به آینده گرفتار می سازد. ما نمی خواهیم کارگران زحمتکش ایرانی از ناراحتی و اندوه دق کنند و یا از ناامیدی و خشم منفجر شوند. برای همین هم از خواسته عاقلانه آنان که می خواهند و اصرار دارند  بدون بیم و هراس از اخراج و دستگیر شدن و برچسب های امنیتی و پلیسی در انجمن های صنفی و تشکل های مدنی شان  دور هم بنشینند  حمایت می کنیم… این حق مسلم کارگران است که برای حل مشکلات و مسایل شان با یک دیگر تبادل اندیشه و تجربه کنند. ما به   تصمیمات برخاسته از  خرد جمعی فرزندان کارگرمان اعتماد داریم و به آن ها احترام می گذاریم . از دولت هم انتظار داریم  در عمل  نه فقط شعار و تعارف  روز جهانی کارگر را محترم شمرده فرصت گردهمایی و راهپیمایی برای بیان و شنیدن  اعتراضات و مشگلات کارگری را فراهم کند. از قوه قضائیه انتظار داریم  کارگرانی که به بهانه شرکت در تشکل های کارگری به اتهامات واهی دستگیر و زندانی شده اند  را هر چه زود تر  آزاد کند .

همگان نیک می دانند  سالیان درازی است که مردم صبور و کارگران و کشاورزان شریف ایرانی  با حوصله  وصف ناشدنی هزینه اشتباهات و ندانم کاری برنامه ریزان اقتصادی و بریز و بپاش های طبقه تازه به دوران رسیده پس از جنگ را به دوش گرفته  و پرداخته اند  و در عین حال از میهن شان در برابر تهاجمات بیگانگان دفاع کرده اند .اما امروزه تحمل  فشاراین هزینه ها طاقت فرسا تر از هر زمان دیگر شده است .زیرا امروز مردم و به ویژه کارگران این هزینه ها را در شرایطی می پردازند که تحت شدید ترین انواع تحریم های اقتصادی و بهداشتی و صنعتی قرار گرفته اند و کمرشان زیر بار گرانی و عوارض سوء آن خم شده است. در این میــــــان فقـر و  نابسامانی گریبان بخش های عظیم کارگران  به ویژه  زنان کارگر را گرفته است  و آنان را فقیر تر و موقعیت اجتماعی آنان را متزلزل تر از هر زمان دیگر کرده است. به طوری که امروز بیش از ۷۰%قرار دادهای سفید توسط زنان کارگری  امضا می شود که سرپرستان خانوار هستند و بواسطه نیاز شدیدشان  به کار ترجیح می دهند  با دستمزد ها ی بسیار  پائین تر از مصوبه شورای عالی کار در بنگاه های کوچک و بزرگ تولیدی کار کنند.

مادران صلح ایران ضمن اعلام همبستگی با کارگران دست و بازوی توانای فرزندان کارگر خویش را می فشارند و روز جهانی کارگر را به آنان تبریک می گویند.

مادران صلح ایران از مسئولین و دولتمردان می خواهند حقوق شهروندی کارگران را محترم بشمارند و به کارگران اجازه دهند از طریق ایجاد تشکل های صنفی با حقوق مدنی و شهروندی خویش بیش از پیش آشنا گردند و در فضایی مسالمت آمیز و فارغ از تنش به طرح و حل مشکلات و مسایل صنفی خود بپردازند.

مادران صلح ایران همچنان که پیش از این به کرات گفته اند و هشدار داده اند از مسئولین و مردم شریف ایران تقاضا می کنند که حتی المقدور با حمایت از تولیدات داخلی  از خرید و مصرف کالاهای خارجی پرهیز کنند . چه بسا کارگران کمتری از کار بیکار گردند.

مادران صلح از مسئولان شهرداری و تبلیغات گران صدا و سیما  می خواهند  به جای تبلیغ و ترویج مصرف کالاهای خارجی، تولیدات داخلی که محصول کار و تلاش کارگران ایرانی است را تبلیغ و ترویج نمایند.  ما باور داریم تا زمانی که کارگران ایرانی از نظر قضایی و اجتماعی محروم ترین اقشار اجتماعی تلقی گردند. جامعه  و ملت ایران روی توسعه و ترقی درون زا و پایدار را نخواهد دید. هم چنین ما باور داریم بازوی ستبر کارگران بهترین حامی و یاری کننده صلح در جهان می تواند باشد. اگر قدرشان را بدانیم و حرمت شان را پاس بداریم 

مادران صلح ایران ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۱


.مادران صلح ایران: کارگران فرزندان صلح اند، حرمت‌شان را پاس دارید Source: Sepidedam.Org

http://j.mp/Please-Support-Me-by-Click-HERE http://j.gs/rEY

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: